22 november 2022 - een memorabele avond
Omstreeks 21.00 uur werd ik door een familielid gewezen op een documentaire van Kees van der Spek over zoektochten in India.
In de documentaire onderzoekt een Indiaas geadopteerde, samen met Van der Spek, de 'waarheid' over haar adoptieverhaal.
Een zoektocht waarin ik mij volledig herkende, omdat ook ik die van begin tot eind had doorlopen - in hetzelfde land, met dezelfde 'zoeker', en eenzelfde doel.
Dankzij de documentaire vond ik eindelijk 'the missing piece of the puzzle'. Een stukje waar ik al jaren naar op zoek was, maar waar ik geen grip op kreeg.
Mijn gevoel dat er iets niet 'klopte' in mijn zoektocht kon ik hierna direct duiden.
Ik werd wakker geschud uit een 'illusie' - een illusie, waarin ik voor een groot deel was gaan geloven, omdat die als waarheid werd gepresenteerd - door iemand in wie ik volledig vertrouwen had gesteld.
Die nacht kon ik geen slaap vatten. Alles wat ik dacht te weten, stond op losse schroeven.
Mijn gedachten gingen uit naar mijn contactpersoon en haar geschetste scenario's.
Ik voelde me bedrogen en verraden en legde diezelfde avond nog mijn verhaal schriftelijk voor aan Van der Spek.
'Wat had mijn contactpersoon in India mij willen laten 'geloven?'
'Een vrouw die ruim 30 jaar directrice van een kindertehuis is geweest.'
'Die duizenden ouders hielp bij het vervullen van hun kinderwens.'
'Die vele adopties naar Nederland had gefaciliteerd.'
*En die binnen de Indiase maatschappij bekend stond als lieve, zorgzame vrouw met een maatschappelijk relevant beroep.'
Ik stelde mezelf in de daaropvolgende dagen regelmatig de vraag:
Was ik ergens naïef om te ‘geloven’ dat deze vrouw mij wilde bijstaan in mijn zoektocht naar mijn biologische familie?’
Iemand waarmee ik al jarenlang contact onderhield.
Waarin ik VOLLEDIG mijn vertrouwen had gesteld.
Die mij van begin tot eind had begeleid in dit proces.
'Ja, misschien,' 'Maar misschien ook niet.'
Ik moest tijd nemen om het nieuws te laten bezinken. Langzaam de puzzelstukjes weer op zijn plaats krijgen.
Het 'verhaal' wat mij verteld was los te gaan laten....
Om weer te kunnen 'bouwen' en 'vertrouwen' op mezelf.
Tijdens deze periode van reflectie is het volstrekt NORMAAL dat je:
Naar redenen zoekt, dat je wilt verklaren, wilt weten waarom iemand op deze manier denkt en handelt. Dat je het 'misleidende' gedrag enerzijds verafschuwt, en anderzijds verzacht door het te rationaliseren, want, dat is tenslotte makkelijker dan het te voelen’, ECHT te ‘voelen’
Wist je dat rationaliseren een vorm van overleven is?
Dat je in werkelijkheid vlucht voor wat je diep van binnen niet wilt voelen?
En dat vluchtgedrag verschillende vormen kan aannemen – Inside and Out?
Hoe kwam dit moment bij jou binnen? — het moment waarop je besefte dat de voorgeschotelde waarheid slechts een illusie was? Was het verhelderend, verwarrend, of ervoer je een heel ander gevoel?
Liefs, Jyoti-Marleen.